બિલાડી એક એવું પ્રાણી છે જે બીજા થોડા પ્રાણીઓની જેમ પીડા છુપાવે છે. તે આ મનસ્વી રીતે નથી કરતું, પરંતુ ટકી રહેવા માટે કરે છે. તેને છુપાવવી એ તેની અસ્તિત્વ ટકાવી રાખવાની વૃત્તિનો એક ભાગ છે: જો તે નબળાઈ બતાવે છે, તો એક મોટો શિકારી તેને શોધી શકે છે અને તેને મારી શકે છે.
ઘરમાં તેને છુપાવવાની કોઈ જરૂર નથી, પણ વૃત્તિને દૂર કરી શકાતી નથી . તે તેમના જનીનોમાં છે અને હંમેશા રહેશે. તો તમે કેવી રીતે કહી શકો કે બિલાડી પીડાઈ રહી છે?
એક બિલાડી જે અકસ્માતનો ભોગ બની છે અથવા બીમાર છે તે તેનું સામાન્ય જીવન ચાલુ રાખવા માટે શ્રેષ્ઠ પ્રયાસ કરશે . આનો અર્થ એ છે કે, શક્ય હોય ત્યાં સુધી, તે સામાન્ય રીતે ખાશે, શક્ય તેટલું ચાલશે... ટૂંકમાં, તે સામાન્ય રીતે કાર્ય કરશે . તેથી, બિલાડીમાં પીડાના ચિહ્નોને ઓળખવા એ સરળ કાર્ય નથી.
આને સરળ બનાવવા માટે, દરરોજ પ્રાણીનું અવલોકન કરો : તે ક્યારે ખાય છે અને સૂવે છે , તે કેવી રીતે ચાલે છે અને મ્યાઉં કરે છે, અને તે કયા સ્થળોએ વારંવાર ફરે છે. આ રીતે તમે કોઈપણ નવી વિગતો શોધી શકો છો જે સૂચવે છે કે કંઈક ખોટું છે.
બિલાડીમાં દુખાવોના ચિન્હો
બિલાડીઓમાં દુખાવાના ચિહ્નોમાં શામેલ હોઈ શકે છે:
- તે છુપાયેલો રહે છે.
- તમારી વર્તણૂકમાં ફેરફાર.
- ચાલવામાં મુશ્કેલી.
- વજન અને/અથવા ભૂખમાં ઘટાડો.
- મ્યાઉં કરવાનું બંધ કરો અથવા, તેનાથી વિપરીત, ઘણું મ્યાઉ કરે છે.
- સ્વચ્છતામાં રસ ગુમાવવો વ્યક્તિગત
- તમારા કચરા પેટીનો ઉપયોગ બંધ કરો.
ક્રોનિક પીડા ધરાવતી બિલાડીઓમાં, જેમ કે ઑસ્ટિયોઆર્થ્રાઇટિસને કારણે , ગતિશીલતામાં સૂક્ષ્મ ફેરફારો દેખાઈ શકે છે : તેઓ બારીઓ પર કૂદવાનું બંધ કરી શકે છે, ઊંચી સપાટીઓ ટાળી શકે છે અથવા ઘણી નાની કૂદકા મારવાની જરૂર પડી શકે છે. પુખ્ત બિલાડીઓમાં આ સ્થિતિ સામાન્ય છે, અને ઘણી બિલાડીઓ તેને શાંતિથી છુપાવે છે , જેનાથી તેમના જીવનની ગુણવત્તામાં ઘટાડો થાય છે.
રોજિંદા દિનચર્યામાં ફેરફાર જે સાંધાના દુખાવાને દર્શાવે છે
- કેવી રીતે કૂદકો મારવો ઊંચી સપાટીઓ પર.
- તે કેવી રીતે નીચે જાય છે ઊંચી સપાટીઓ પરથી.
- તે કેવી રીતે વધે છે સીડી
- તે કેવી રીતે નીચે જાય છે સીડી
- તે કેવી રીતે ચાલે છે (ટૂંકું કે કડક પગલું).
- રુચિ અને અનુસરવાની રીત ફરતી વસ્તુઓ.
ઉપરાંત, ઓછી ઉર્જા અને ક્રિયાપ્રતિક્રિયા, ઓછી રમત , માવજતમાં નોંધપાત્ર ઘટાડો , વધુ પડતો અવાજ (કેટલીક બિલાડીઓ આરામ માટે તેનો ઉપયોગ કરે છે), ચોક્કસ વિસ્તારોને ચાટવા અથવા ખંજવાળવા , ચીડિયાપણું અથવા પેટને નકારવા, ઉપાડતી વખતે અવાજ સંભળાવવા , અથવા સૂતી વખતે ઝૂકવાની સ્થિતિ જોવા માટે જુઓ.
બિલાડીઓમાં દુખાવાની સાત ચાવીઓ
- ચળવળનો પ્રતિકાર: લાંબા સમય સુધી નિષ્ક્રિય રહેવું અને ફર્નિચર પર ચઢવાનું બંધ કરવું.
- કચરા પેટીની બહાર મળત્યાગ: તણાવને દોષ આપતા પહેલા, પીડાને નકારી કાઢો.
- તેઓ સ્વચ્છતાની અવગણના કરે છે: નિસ્તેજ કોટ અને માવજતનો ઓછો સમય.
- માર્કિંગનો અભાવ: ઓછું ઘસવું અને ફેરોમોન મુક્ત થવું.
- સાયલોરિયા (વધુ લાળ): મૌખિક અથવા ફેરીન્જિયલ દુખાવો થવાની શંકા.
- ત્રીજી પોપચાંની દેખાય છે: કંઈક ખોટું હોવાનો સંકેત.
- સામાજિકતામાં ફેરફાર અને આક્રમકતા પણ.
ચહેરાના હાવભાવ: ગ્રિમેસ સ્કેલ
ગ્રીમેસ સ્કેલ ચહેરાના હાવભાવને પીડાના માર્કર તરીકે મૂલ્યાંકન કરે છે. તે પાંચ લક્ષણોનું અવલોકન કરે છે: કાન (વધુ વ્યાપક અંતર વધુ પીડા સૂચવે છે), ભ્રમણકક્ષાનું તણાવ (આંખો વધુ બંધ), જડબા (દાંત કચકચવાને કારણે વધુ લંબગોળ), મૂછો (તણાવ અને બહાર નીકળેલી), અને માથાની સ્થિતિ (દુખાવામાં આવે ત્યારે નીચી). તે પીડાની દવાની જરૂર છે કે કેમ તે નક્કી કરવા અને તેની અસરકારકતાનું નિરીક્ષણ કરવા માટે 0 (દુખાવો નહીં), 1 (મધ્યમ), અથવા 2 (ગંભીર) સ્કોર કરવાની મંજૂરી આપે છે.
તમારા અવલોકનો તમારા પશુચિકિત્સક સાથે શેર કરો.
તમારી ભૂમિકા મુખ્ય છે: તમે તમારી બિલાડીના દિનચર્યાઓ બીજા કોઈ કરતાં વધુ સારી રીતે જાણો છો. કોઈપણ ફેરફારો નોંધો, પ્રવૃત્તિ ચેકલિસ્ટનો ઉપયોગ કરો અને તમારી બિલાડી કૂદતી, સીડી ચઢતી અથવા રમતી વખતે ઘરે વિડિઓઝ રેકોર્ડ કરો. આ રેકોર્ડિંગ્સ બતાવવાથી પરામર્શ દરમિયાન તમારી બિલાડી શું છુપાવી રહી છે તે શોધવામાં મદદ મળે છે.
બીમાર બિલાડીના લક્ષણો
બીમાર બિલાડી સામાન્ય રીતે વધુ ઊંઘે છે , ઓછું ખાય છે અને સુસ્તી દર્શાવે છે . જો ઉલટી કે ઝાડા 24 કલાકથી વધુ સમય સુધી ચાલે છે, તાવ (≥ 39,4°C ), પેટમાં સોજો આવે છે, પેશાબમાં ફેરફાર (આવર્તન અથવા લોહી ), અથવા મળત્યાગ માટે તાણ આવે છે, તો પશુચિકિત્સા તપાસ જરૂરી છે.
અન્ય ચેતવણી ચિહ્નો
- વારંવાર ગેગિંગ: કિડનીમાં અવરોધ અથવા રોગ શક્ય છે.
- હેલિટosisસિસ: દાંતના રોગ સાથે જોડાયેલ.
- ખૂબ તરસ્યું: ડાયાબિટીસ અથવા ડિહાઇડ્રેશનને બાકાત રાખો.
- અસામાન્ય મળ: ખૂબ સૂકું, પ્રવાહી અથવા પરોપજીવી સાથે.
- વધુ પડતું ખંજવાળવું/ચાટવું: પરોપજીવી, ત્વચાકોપ અથવા એલર્જીને બાકાત રાખો.
- ચીડિયાપણું અથવા આક્રમકતા: શારીરિક પીડા અથવા તણાવ.
બિલાડી બીમાર પડે ત્યારે શું કરવું?
નિયમિત પશુચિકિત્સા મુલાકાતો ઉપરાંત, તમારા પશુચિકિત્સક સમયાંતરે તમારી બિલાડીના શરીર (માદા બિલાડીઓમાં પેટ અને સ્તનધારી ગ્રંથીઓ) ની તપાસ કરશે જેથી કોથળીઓ અથવા ગઠ્ઠાઓની તપાસ કરી શકાય . વહેલા નિદાનથી ગૂંચવણો અટકાવવામાં મદદ મળે છે અને પૂર્વસૂચનમાં સુધારો થાય છે.
તમને કેવી રીતે મદદ કરવી?
એકવાર પશુચિકિત્સક તમારા પાલતુ પ્રાણીની તપાસ કરી લે અને સારવાર શરૂ કરી દે, પછી તેમને ઘરમાં એક શાંત જગ્યા આપો જ્યાં તેઓ આરામ કરી શકે અને સ્વસ્થ થઈ શકે. આ રૂમમાં પલંગ , ખોરાક અને પાણી હોવું જોઈએ . આ રીતે, તેઓ ધીમે ધીમે તેમના ભૂતપૂર્વ સ્વમાં પાછા ફરશે.
પર્યાવરણને શ્રેષ્ઠ બનાવો: ઊંચા વિસ્તારોમાં પહોંચવા માટે રેમ્પ અથવા પગથિયાં , ઉંચા ખોરાકનો બાઉલ , ન સરકતી સપાટીઓ , ગરમ પથારી , વજન વ્યવસ્થાપન અને હળવાશથી રમત. ક્યારેય માનવ દવા આપશો નહીં ; પશુચિકિત્સકની માર્ગદર્શિકા અને તપાસનું પાલન કરો, અને વ્યાવસાયિક દ્વારા ભલામણ કરાયેલ ફિઝીયોથેરાપી અને પૂરવણીઓનો વિચાર કરો.
જ્યારે કટોકટી હોય અને તમારે તાત્કાલિક જવાની જરૂર હોય
- પેશાબ કરવા માટે તાણ (ખાસ કરીને પુરુષોમાં) સફળતા વિના: શક્ય અવરોધ.
- ભારે રક્તસ્ત્રાવ ઘા, મોં, ઉલટી અથવા ઝાડા દ્વારા.
- સતત પ્રયત્ન સાથે શ્રમ કરો > ૩૦ મિનિટ સુધી બિલાડીનું બચ્ચું જન્મ્યું નહીં.
- પતન અથવા ઊભા રહેવામાં અસમર્થતા.
- હાંફ ચઢવી: ગરદન ખેંચાયેલી, કોણીઓ ખુલ્લી, હાંફતી, વાદળી પેઢા.
- તીવ્ર ઉલટી અને વારંવાર અથવા પાણી જાળવી રાખવામાં અસમર્થતા.
- તીવ્ર દુખાવો સ્પષ્ટ અથવા અંગ પર વજન વગર લંગડાવું.
- પાછળના પગ ખેંચે છે તીવ્ર પીડા સાથે (શંકાસ્પદ થ્રોમ્બસ).
- ન્યુરોલોજીકલ સંકેતો: વારંવાર હુમલા અથવા 5 મિનિટથી વધુ.
ઘરે બેઠા ઝડપી ચેકલિસ્ટ
- સામાન્ય ગુલાબી પેઢા; નિસ્તેજ અથવા વાદળી = તાકીદ.
- હાઇડ્રેશન: ચપટી ત્વચા જે ઝડપથી પાછી ન જાય = ડિહાઇડ્રેશન.
- શ્વાસ: ઝડપથી, પ્રયત્નથી અથવા ખુલ્લા મોંથી = હમણાં આવો.
- જવાબ આપો: જો તે/તેણી હંમેશની જેમ જવાબ ન આપે અથવા બેભાન હોય = કટોકટી.
અપેક્ષા રાખી શકાય તેવી પરિસ્થિતિઓ
- સેલો: : તીવ્ર અવાજ અને વિચિત્ર મુદ્રાઓ સામાન્ય છે.
- એક જ ટૂંકી જપ્તી સંપૂર્ણ સ્વસ્થતા સાથે: તાત્કાલિક સલાહ.
- કરડવાથી ફોલ્લો સ્થિર: નિયમિત કલાકો દરમિયાન મૂલ્યાંકન કરો.
તમારી બિલાડી શાંતિથી પીડાઈ શકે છે તે સમજવું અને તેની ગતિશીલતા, ચહેરાના હાવભાવ અને દિનચર્યાઓમાં નાના ફેરફારોને ઓળખવાનું શીખવાથી તમે સમયસર કાર્ય કરી શકો છો: વિડિઓઝ સાથે દસ્તાવેજીકરણ કરો , ઘરે સુધારાઓ અમલમાં મૂકો અને મુશ્કેલીના પ્રથમ સંકેત પર પશુચિકિત્સક પાસે જવામાં અચકાશો નહીં.
